“SYTE XIXA” KERCET SHPULLA në Shqíperi! Personazhi i Njohur TURPEROHET Publíkisht

Enisa dhe Herrisoni janë përfshirë në një situatë të paprecedentë në “Për’puthen”, e cila ka degraduar në dhùnë. Gjithçka ka ndòdhùr gjatë një ballafaqími 4 minutësh mes palëve, ku Enisa i ka kèrkuar llògari Herrisonit për diçka që ai i kishte thënë. Dhe si përgjígje ka márrë një shprèhje banále “kòt për po*dhë”.

E irrituar nga situata, Enisa e ka gjùajtur konkurrèntin me shuplakë dhe është lárguar nga tákimi, dùke u shprèhur se ai është ‘mashkùll plehër’.

I prèkur nga situata, Herrisoni në gjáknxèhtësi e sipër pas shuplakës iu kthýe Enisës dùke thënë: “lut Zotin që nuk je mashkùll sepse dija unë çfarë të bëja, të zbèrtheja në vend direkt.”

Herrisoni: Ti u ndíkove nga të tjetri.

Enisa: Pse e vazhdove në tákim more, pse e vazhdove në tákim?

Herrisoni: Pse e vazhdova? Kot për po*dhë, për qejf.

Enisa: Kot për po*dhë?

Herrisoni: Po për të shítur po*dhë.

Enisa: Të të vijë tùrp, mashkùll ordiner.

Herrisoni: Mos mu afro ashtu se nuk të shíkoj dot.

Enisa: Ik ore… Më mirë të dalë fare.

Herrisoni: Je femër për Zotin sepse të ishe mashkùll e dija unë se çfarë të bëja.

Enisa: Ik ore plehër.

Herrisoni: Lut Zotin që nuk je mashkùll sepse dija unë çfarë të bëja, të zbèrtheja në vend direkt.

Enisa: Mashkùll kòti, ùlu o ùlu aty.

Herrisoni: Të më prèkësh ti mua me dorë, po s’ka shance në botë. S’ka lindur akoma ai njeri…

Enisa: Ulu aty, ùlu.

Herrisoni: Është e ùlët më kupton. Ti e ùlët je dhe vetë. Je femër e ùlët sepse s’je gjë tjetër.

Enisa: Ti je për vete super i ùlët si mashkùll.

Herrisoni: Po lëre më trègòn ti mua, mbáj vendin tënd atë bëj.

Enisa: Ti je dyfytyrësh. Të páktën trègòve fytyrën tënde të vërtetë.

Herrisoni: Të thash edhe njëherë, lut Zotin që je mashkùll… domethënë që je femër. Le që ti si mashkùll je xhanëm.

Enisa: O Zot i madh.

Pas këtij momenti të tènsíonuar Enisa ka shpèrthýer në lòt, dùke shpjeguar se e qèlloi me shuplakë Herrisonin në inerci e sipër pasi ishte e nxèhur me të sepse e kishte thirrur ‘e pèrdorur’. Në kùndèrpërgjígje Herrisoni, ja prèu shkùrt dùke theksuar se ‘na ka hapur barkun dùke qarë çdo ditë’.

Herrisoni: Qaj, qáj, sepse e ke bërë kështu ti, javë për javë qáj. Qaj, jepi qáj.

Enisa: Herrison, mbýlle gojën.

Megi: Herrison të lutem…

Herrisoni: Po lëre se na ka hapur barkun dùke qarë.

Megi: Enisa çfarë të lèndoi?

Enisa: Unë këtu kuptova se për ju është normale të prèket një femër, por mashkùlli nuk dùhèt të prèket në asnjëlloj mënyre sepse ‘oboboo, jemi meshkùj neve’.

Megi: Enisa çfarë të tha që të lèndoi?

Enisa: E pèrdorur. Nuk hùmbá unë, hùmbi ai.

Leave a Reply